
ابرهای مهربان باران زای پاییزی
یاران امام مهدی، مانند ابرهای پاییزی جمع می شوند.
امام علی علیه السلام [بحار، ج۵۱، ص۶۶۳]
این تمثیل، حداقل نشانگر سه چیز است:
۱. سرعت گردهمایی و آثار سازنده آن، چنان که ابرهای پاییزی از سرعت قابل توجهی برخوردارند.
۲. مغز و محتوا داشتن یاران و به اصطلاح طبل تو خالی نبودن، از «باران زا» بودن ابرهای پاییزی میتوان این نکته را دریافت نمود.
۳. عدم دلبستگی به ماده و زمین ، گر چه ابرها از زمین برمی خیزند اما زمین گیر نیستند.

آن خواهم که هیچ نخواهم...
الهی چون تو حاضری چه جویم و چون تو ناظری چه گویم .
الهی چگونه گویم نشناختمت که شناختمت و چگونه گویم شناختمت که نشناختمت .
الهی خودت می دانی که دریای دلم را جزر و مد است یا باسط بسطم ده و یا قابض قبضم کن .
الهی از آفتاب و ماه و ستارگان شرمنده ام از انس و جان شرمنده ام حتی از روی شیطان شرمنده ام که همه در کار خود استوارند و این سست عهد ناپایدار .
الهی آن خواهم که هیچ نخواهم .
الهی عقل گوید الحذر الحذر ، عشق گوید العجل العجل آن گوید دور باش و این گوید زود باش .
الهی اگر چه درویشم ولی داراتر از من کیست که تو دارایی منی .
الهی در ذات خودم متحیرم تا چه رسد در ذات تو .
الهی روزم را چون شبم روحانی گردان و شبم را چون روز نورانی .
الهی اگر ستار العیوب نبودی ما از رسوایی چه می کریم .
الهی اثر و صنع توام چگونه به خود نبالم .
الهی کلمات و کلامت که این قدر شیرین و دلنشین اند خودت چونی.
الهی اگر از من پرسند کیستی چه گویم .
الهی تو پاک آفریده ای ما آلوده کردیم .
الهی پیشانی بر خاک نهادن آسان است و دل از خاک برداشتن دشوار است .
الهی گرگ و پلنگ را رام توان کرد با نفس سرکش چه باید کرد .
الهی به سوی تو آمدم به حق خودت مرا بمن بر مگردان .
الهی فرزانه تر از دیوانه تو کیست .
الهی اگر عنایت تو دست ما را نگیرد از چهل ها چله ما هم کاری برنیاید .
الهی در شگفتم از کسی که غصه خودش را نمی خورد و غصه روزیش را می خورد .
الهی در این جهان پر هیاهو چرا من هو هو نکنم .
الهی سخن در عفو و رحمتت نیست گیرم که تو بخشیم من از شرمندگی چه کنم تو خود گواهی که از استغفار شرم دارم .
الهی از من آهی و از تو نگاهی .
